Kot himalajski

Kot himalajski to perski w odmianie colorpoint: ta sama spokojna natura i długie futro, ale z niebieskimi oczami i ciemnymi partiami na pyszczku oraz na łapach i ogonie. Wymaga codziennej pielęgnacji i świadomego wyboru zdrowej linii.

Charakter

Kot himalajski to perski w barwach syjama, ale z charakterem perskiego, nie orientalnego kota. Jest spokojny i cichy, a przy tym mało ruchliwy. Nie wspina się pod sufit i nie urządza nocnych wyścigów, za to godzinami wygrzewa się na ulubionym legowisku i obserwuje życie domu z bezpiecznego dystansu. Do zabawy podchodzi z umiarem, choć krótka sesja z wędką potrafi go rozruszać.

W kontakcie z człowiekiem himalajski jest czuły i przywiązany. Lubi towarzystwo i chętnie leży obok opiekuna, a wiele osobników wskakuje na kolana po porcję głaskania. Nie narzuca się i nie chodzi krok w krok, mimo to źle znosi całkowite osamotnienie. Najlepiej czuje się w domu, w którym zwykle ktoś bywa, a stały rytm dnia daje mu poczucie bezpieczeństwa.

Z dziećmi układa poprawne relacje, o ile nauczą się jego granic. Himalajski zaczepiany raczej odejdzie w spokojne miejsce, niż zaatakuje, dlatego zapewnij mu kryjówkę, do której zawsze może się wycofać. Z łagodnym psem potrafi żyć w zgodzie, choć jego niska energia sprawia, że raczej toleruje współlokatora, niż aktywnie się z nim bawi.

To rasa wybitnie domowa. Himalajski nie ma instynktu ucieczki, a płaski pysk i długie futro źle znoszą upał na dworze, więc mieszkanie z kilkoma wygodnymi legowiskami odpowiada mu w pełni. Jeśli akceptujesz codzienną pielęgnację i chcesz spokojnego, kolorowego kota, himalajski będzie wdzięcznym towarzyszem, także jako pierwszy kot. Praktyczne przygotowania opisujemy w poradniku pierwszy kot w domu.

Wygląd

Himalajski wygląda jak perski, któremu ktoś dołożył umaszczenie syjamskiego kota. Ma tę samą krępą, zaokrągloną sylwetkę na krótkich łapach oraz tę samą szeroką głowę z pełnymi policzkami, a do tego to samo długie, gęste futro z obfitym podszerstkiem. Dorosłe osobniki ważą 3,5-5,5 kg, a bujna okrywa sprawia, że wyglądają na wyraźnie większe, niż są w rzeczywistości.

Cechą, która wyróżnia rasę, jest umaszczenie point. Korpus pozostaje jasny, a ciemniejszy barwnik gromadzi się na wystających partiach ciała: na pyszczku i uszach oraz na łapach i ogonie. Odpowiada za to gen wrażliwy na temperaturę, ten sam co u kota syjamskiego. Barwnik powstaje intensywniej w chłodniejszych okolicach ciała, dlatego to właśnie te miejsca ciemnieją, a rysunek pogłębia się z wiekiem.

Do umaszczenia point dołączają charakterystyczne niebieskie oczy, obowiązkowe u tej rasy. W połączeniu z ciemną maską i jasnym futrem dają wyraz, dzięki któremu himalajskiego trudno pomylić z innym kotem. Kocięta rodzą się niemal białe, a kolor point wybarwia się stopniowo przez pierwsze miesiące i pogłębia przez pierwsze 2 lata.

Płaski pysk himalajski odziedziczył po perskiej linii. W skrajnym typie pokazowym nos bywa niemal płaski, obok istnieje jednak łagodniejsza odmiana o dłuższym nosie, mniej narażona na problemy z oddychaniem i łzawieniem. Odmiany barwne point obejmują między innymi seal, blue, chocolate i lilac, także w wersjach szylkretowych i pręgowanych.

Pielęgnacja

Himalajski wymaga takiej samej pielęgnacji jak perski, bo ma identyczne długie futro. To rasa wysokiej pielęgnacji i nie ma sensu tego ukrywać. Gęsty podszerstek filcuje się błyskawicznie, dlatego kota trzeba czesać codziennie. Pominięcie kilku dni potrafi zamienić lśniącą okrywę w plątaninę kołtunów, których nie da się rozczesać bez wystrzyżenia.

Do codziennej rutyny użyj metalowego grzebienia o szerokich zębach oraz szczotki pętelkowej do podszerstka. Zaczynaj od miejsc, w których kołtuny powstają najszybciej: pachy i wewnętrzne strony ud, kryza na szyi, okolice za uszami i portki na tylnych łapach. Rozczesuj małymi partiami, przytrzymując sierść u nasady, żeby nie ciągnąć skóry. Więcej o technice znajdziesz w poradniku jak czesać kota.

Płaski pysk wymaga osobnej uwagi. Nadmierne łzawienie zostawia rdzawe zacieki w kącikach oczu, które trzeba codziennie przemywać wilgotnym płatkiem, bo zaschnięta wydzielina podrażnia skórę i sprzyja infekcjom. U wielu himalajskich karma osadza się w fałdach wokół nosa, więc okolicę pyska warto oczyszczać po posiłkach.

Reszta opieki jest standardowa. Pazury kontroluj co 2-3 tygodnie, zęby przyzwyczajaj do szczotkowania od kocięcia, a raz w miesiącu waż kota, bo długie futro maskuje przybieranie. Himalajski ceni czystą, przestronną kuwetę, o której doborze piszemy w poradniku jak wybrać kuwetę. Długi włos wokół ogona łatwo się brudzi, więc u części kotów pomaga przystrzyżenie sierści w tej okolicy.

Zdrowie

Himalajski to perski w barwach point, więc dostaje w spadku ten sam zestaw obciążeń zdrowotnych. Zaczyna się od płaskiego pyska, czyli brachycefalii. Wąskie drogi oddechowe potrafią dawać sapanie, chrapanie i kiepską tolerancję gorąca. Skrócona szczęka bywa źródłem wad zgryzu, a źle poprowadzone kanaliki łzowe skazują kota na ciągłe łzawienie, które u tej odmiany szczególnie rzuca się w oczy na jasnym futrze wokół pyszczka.

Skala kłopotów idzie w parze z typem pyska. Osobniki skrajnie płaskie cierpią mocniej od tych z dłuższym nosem, dlatego dla zdrowia kota lepiej postawić na hodowlę z umiarkowanym profilem. Niebieskie oczy i piękny point nic nie znaczą, jeśli kot nie może spokojnie oddychać. To pierwsza rzecz, o którą warto zapytać hodowcę.

Z perskiej linii himalajski przejmuje też wielotorbielowatość nerek, w skrócie PKD. Torbiele wypełnione płynem zajmują miejsce zdrowej tkanki i z czasem sprowadzają na nerki niewydolność. Ponieważ nosicielstwo wykrywa jednoznaczny test DNA, badanie obojga rodziców to absolutne minimum przed rezerwacją kocięcia. O przebiegu choroby piszemy w artykule o przewlekłej chorobie nerek u kota.

Do tego dochodzi zwyczajna profilaktyka. Pilnuj szczepień według kalendarza szczepień, odrobaczaj kota i raz w roku odwiedzaj gabinet. Po 7. urodzinach dołóż okresowe badania krwi sprawdzające nerki. Zadbany himalajski dożywa 9-15 lat. Wybieraj hodowlę zrzeszoną w FIFe, WCF lub TICA, z przebadanymi rodzicami i kocięciem wydawanym po 12. tygodniu życia.

Kiedy do weterynarza

U kota z płaskim pyskiem trudności z oddechem zbyt łatwo tłumaczy się rasą. Reaguj szybko, gdy himalajski oddycha z otwartym pyskiem w spoczynku, ma wyraźnie przyspieszony oddech albo szybko traci siły. Pilnej oceny wymaga również ropna wydzielina z oczu, owrzodzenie rogówki i nagła niechęć do jedzenia. Wszystkie takie sygnały zebraliśmy w artykule o objawach wymagających pilnej wizyty.

Żywienie

Talerz himalajskiego niczym nie odbiega od kociego standardu: pełnoporcjowa karma mięsna. Kot jest bezwarunkowym mięsożercą i tylko z tkanek zwierzęcych czerpie związki takie jak tauryna, więc wariant bezmięsny w ogóle nie wchodzi w rachubę. To, co wyróżnia rasę, dotyczy raczej mechaniki jedzenia niż listy składników.

Płaski pysk utrudnia chwytanie pokarmu. Himalajski nierzadko męczy się z podnoszeniem płaskich krokietów z dna miski, dlatego pomaga sucha karma o kęsie wygodniejszym dla spłaszczonej szczęki oraz płytka, szeroka miska. Ważny jest też sposób podania: jedzenie łatwo osadza się w futrze wokół pyszczka, a u kota z barwami point brudna sierść od razu rzuca się w oczy. Po posiłku przetrzyj okolicę pyska, żeby resztki karmy nie mieszały się z wydzieliną z łzawiących oczu.

Mokra karma sprawdza się z dwóch powodów. Płaskiemu pyskowi łatwiej ją zjeść, a dodatkowa woda wspiera nerki, którym przy dziedzicznym ryzyku PKD warto pomagać. Zacznij od wyliczenia zapotrzebowania w kalkulatorze kalorii, a porcję dobierz w kalkulatorze porcji. Odmierzaj karmę wagą kuchenną, bo przy niskiej ruchliwości łatwo o nadprogramowe kilogramy.

Po kastracji zapotrzebowanie spada przy rosnącym apetycie, więc to dobry moment na mniejsze porcje i baczniejsze oko na sylwetkę. Nową karmę dawaj stopniowo przez 5-7 dni w mieszance ze starą, bo nagła zmiana kończy się biegunką. Wodę ustaw z dala od jedzenia i kuwety, a jeśli himalajski pije mało, podsuń mu poidło fontannowe.

Historia rasy

Kot himalajski powstał z chęci połączenia dwóch cech z różnych ras: budowy i futra perskiego oraz umaszczenia point kota syjamskiego. Pracę nad tym połączeniem rozpoczęto już w latach 30. XX wieku w Stanach Zjednoczonych, gdzie badacze krzyżowali perskie z syjamskimi, żeby przenieść gen odpowiedzialny za ciemne odmiany na wystających partiach ciała. Nazwa nawiązuje do umaszczenia znanego wcześniej u królików himalajskich, o podobnym rozkładzie barwnika.

Ustabilizowanie rasy zajęło dekady, bo trzeba było zachować perski typ przy jednoczesnym utrzymaniu point i niebieskich oczu. Prawdziwy rozwój przyniosły lata 50. i 60. XX wieku, gdy amerykańskie organizacje felinologiczne zaczęły uznawać himalajskiego jako odrębną rasę. W kolejnych latach hodowcy dążyli do tego, by kot himalajski nie różnił się od perskiego niczym poza umaszczeniem.

To dążenie doprowadziło do rozbieżności w klasyfikacji. Część organizacji, w tym FIFe, traktuje himalajskiego nie jako osobną rasę, lecz jako perskiego w odmianie colorpoint. Inne, jak amerykańskie CFA, uznają go za samodzielną rasę. Niezależnie od nazwy w rodowodzie mowa o tym samym kocie: perskim w barwach point. Spokrewnione rasy porównasz w naszym katalogu ras kotów.

Ile kosztuje kot himalajski?

Himalajski to rasa z wyższej półki: 3 000-6 000 zł za kocię z pełnym rodowodem. Ceny wyraźnie poniżej tego zakresu zwykle oznaczają pseudohodowlę, w której nikt nie badał rodziców w kierunku PKD.

Na ostateczną kwotę wpływa renoma hodowli, odmiana barwna point, typ pyska i przeznaczenie kota. Zwierzę do domu, bez planów wystawowych, kosztuje mniej niż osobnik z prawami hodowlanymi. W cenę od rzetelnego hodowcy wliczone jest to, czego nie widać na zdjęciu: test DNA rodziców, szczepienia, odrobaczenie, chip i umowa kupna.

Zanim kot przekroczy próg, przygotuj wyprawkę: kuwetę, drapak, transporter, miski i akcesoria do pielęgnacji. Kompletną listę znajdziesz w naszej wyprawce dla kociaka. Przy himalajskim od razu kup dobry metalowy grzebień i szczotkę pętelkową, bo bez nich codzienna pielęgnacja długiej sierści jest niewykonalna.

Stałe koszty himalajskiego są zbliżone do perskiego. Do karmy i żwirku dochodzi regularna pielęgnacja: część opiekunów korzysta z groomera przy strzyżeniu sanitarnym albo rozczesywaniu zaniedbanej sierści. Do budżetu dolicz rezerwę na profilaktykę okulistyczną i nerkową, bo to dwa najczęstsze obszary problemów tej rasy. Rozsądnym zabezpieczeniem bywa ubezpieczenie zwierzęcia.

Czy kot himalajski jest dla Ciebie?