Kot czai się za rogiem, a gdy przechodzisz, wyskakuje i chwyta Cię za kostki łapami i zębami. Dla opiekuna to bolesne zaskoczenie, dla kota najczęściej niewinna zabawa w polowanie, która wymknęła się spod kontroli.
Kot, który towarzyszy ci z pokoju do pokoju, zwykle okazuje więź i ciekawość, a nie tylko liczy na jedzenie. Czasem jednak takie cieniowanie mówi o stresie albo nudzie i wtedy warto się mu przyjrzeć bliżej.
Powolne przymykanie oczu to jeden z najczytelniejszych sygnałów zaufania w kocim świecie. Bywa nazywane kocim pocałunkiem i możesz na nie odpowiedzieć, budując z kotem lepszy kontakt.
Kot mówi całym ciałem, a nie tylko głosem. Ogon, uszy, wąsy i sylwetka razem tworzą czytelny komunikat o jego nastroju, jeśli tylko nauczysz się je odczytywać w komplecie.
Koty też cierpią, gdy zostają same, choć robią to ciszej niż psy. Załatwianie się poza kuwetą, głośne miauczenie i niszczenie przedmiotów pod nieobecność opiekuna bywają sygnałem lęku separacyjnego.
Kot, który ssie wełnę, gryzie plastik albo połyka sznurki, może mieć picę. To zaburzenie, w którym zwierzę zjada przedmioty bez wartości odżywczej, a niektóre z nich są groźne dla jego zdrowia.
Kot, który drapie i atakuje ręce, prawie nigdy nie robi tego ze złośliwości. Zwykle stoi za tym zabawa, przebodźcowanie przy głaskaniu, strach albo ból. Kluczem jest odczytanie sygnałów, zanim pazury pójdą w ruch.
Kot siedzi tyłem do Ciebie zwykle z zaufania, a nie z niechęci. Odsłania wrażliwe plecy, pilnuje otoczenia i szuka spokojnej bliskości. Wyjaśnię ten sygnał.
Kocimiętka wyzwala u kota krótką euforię, bo nepetalakton pobudza receptory węchowe i mózg. Wyjaśniam, dlaczego reaguje tylko część kotów i jak jej mądrze używać.
Kot wącha Ci twarz i oddech, bo węch to jego najważniejszy zmysł. Tak Cię rozpoznaje, sprawdza, co jadłeś, i wita się z Tobą. Pokażę, kiedy to skonsultować.
Wyjaśniam, dlaczego kot ziewa w Twoim kierunku, dlaczego to rzadko ma coś wspólnego ze zmęczeniem i jak odczytać ten gest jako sygnał spokoju i zaufania, a nie zwykłą senność.
Koty da się uczyć i wcale nie potrzeba do tego przymusu, tylko klikera i garści smakołyków. Trening pozytywny buduje zaufanie, zajmuje kota i ułatwia codzienne sytuacje, od wejścia do transportera po wizytę u weterynarza.
