Ragamuffin

Ragamuffin to duży, wyjątkowo łagodny kot półdługowłosy, blisko spokrewniony z ragdollem. Ceni się go za spokojne usposobienie, wiotczenie na rękach i przywiązanie do całej rodziny.

Charakter

Ragamuffin to jeden z najłagodniejszych kotów rasowych. Jest spokojny i cierpliwy, a przy tym mocno przywiązany do ludzi, więc konflikty rozwiązuje odejściem, nie pazurem. Podąża za opiekunem z pokoju do pokoju i chętnie wita gości, więc dobrze czuje się w domu pełnym ruchu.

Poziom energii jest u tej rasy niski. Ragamuffin woli krótką zabawę i długą drzemkę na kanapie niż wspinaczkę pod sufit. Głos ma cichy i używa go rzadko, zwykle wtedy, gdy o coś prosi. To nie znaczy, że można go zostawić samego na cały dzień, bo mocno przywiązuje się do domowników.

Cechą, która przyciąga do rasy najwięcej opiekunów, jest wiotczenie na rękach. Wiele ragamuffinów rozluźnia się przy podnoszeniu i daje nosić jak miękka lalka. To cecha statystyczna, nie gwarancja, więc część kotów pozostaje po prostu spokojna, a pojedyncze noszenia nie lubią wcale. Nie testuj jej na siłę.

Ufność wobec ludzi to jednocześnie największa zaleta i największe ryzyko tej rasy. Ragamuffin podchodzi do obcych bez lęku i słabo rozpoznaje zagrożenia, więc na zewnątrz jest bezbronny wobec samochodów, psów oraz osób o złych zamiarach. Z tego powodu hodowcy zgodnie zalecają życie wyłącznie w domu.

Z dziećmi i psami ragamuffin dogaduje się ponadprzeciętnie, pod warunkiem spokojnego zapoznania i miejsc, do których kot może się wycofać. Jego cierpliwość bywa jednak wykorzystywana. Naucz dzieci, że kota nie nosi się wbrew jego woli i nie przeszkadza mu w czasie snu ani jedzenia.

To rasa dla osób, które chcą kota do towarzystwa, a nie do sportu. Jeśli to Twój pierwszy kot, ragamuffin będzie wdzięcznym kandydatem, o ile ktoś bywa w domu w ciągu dnia. Praktyczne przygotowania opisujemy w poradniku pierwszy kot w domu.

Wygląd

Ragamuffin to duży, mocno zbudowany kot o zaokrąglonych kształtach. Sylwetka jest masywna, z szeroką klatką piersiową i pełnymi policzkami, które nadają mu wyraz dobrodusznej pyzatości. Dorosłe koty ważą 4,5-9 kg, a samce bywają wyraźnie cięższe od samic.

Znakiem rozpoznawczym rasy jest sierść. Jest półdługa, jedwabista i przylegająca, z niewielką ilością podszerstka, przez co filcuje się mniej niż futro wielu innych kotów długowłosych. Wokół szyi tworzy bujniejszą kryzę, a na tylnych łapach charakterystyczne portki.

W odróżnieniu od blisko spokrewnionego ragdolla, ragamuffin nie jest ograniczony do umaszczenia point. Wzorzec dopuszcza praktycznie wszystkie kolory i wzory, w tym jednolite, pręgowane, szylkretowe oraz z bielą. Ta różnorodność barw to jedna z głównych cech odróżniających obie rasy.

Oczy są duże, w kształcie orzecha włoskiego, i mocno wpływają na łagodny wyraz pyszczka. Ich kolor zależy od umaszczenia i nie musi być niebieski, co również odróżnia ragamuffina od ragdolla o zawsze szafirowych oczach.

Rasa dojrzewa powoli. Pełną masę ciała i ostateczny wygląd ragamuffin osiąga późno, często dopiero po kilku latach, więc smukła sylwetka młodego kota nie powinna nikogo martwić. Zimą futro gęstnieje, a latem wyraźnie się przerzedza.

Mimo pokaźnych rozmiarów ragamuffin sprawia wrażenie miękkiego i zaokrąglonego, bez ostrych linii. To wrażenie pogłębia gęste futro oraz spokojna mowa ciała, przez którą duży kot wygląda raczej na wielkiego pluszaka niż na drapieżnika.

Pielęgnacja

Szczotkowanie 2 razy w tygodniu zwykle wystarcza, bo sierść ragamuffina ma niewiele podszerstka i mniej się filcuje niż futro innych kotów długowłosych. Metalowy grzebień o szerokich zębach radzi sobie z tą sierścią lepiej niż miękka szczotka, która ślizga się po wierzchu.

W okresie linienia, wiosną i jesienią, zwiększ częstotliwość i sprawdzaj newralgiczne miejsca: pachy, portki, kryzę oraz okolice za uszami. Tam kołtuny powstają najszybciej. Regularne czesanie ogranicza też ilość sierści połykanej podczas mycia, a więc i kul włosowych zwracanych później na dywan.

Duży, mało aktywny kot łatwo tyje, dlatego kontrola wagi jest tu ważniejsza niż u ras ruchliwych. Waż kota raz w miesiącu i zapisuj wynik, bo pod gęstym futrem łatwo przeoczyć dodatkowe pół kilograma. Codzienna krótka zabawa utrzymuje sylwetkę i daje kontakt, którego ta rasa potrzebuje.

Duży kot potrzebuje dużych akcesoriów. Wybierz stabilny drapak, który nie przewróci się pod kilkukilogramowym ciężarem, oraz przestronną, otwartą kuwetę. Podpowiadamy, jak wybrać kuwetę, w osobnym poradniku, bo za mała kuweta to częsta przyczyna załatwiania się poza nią.

Reszta pielęgnacji jest standardowa. Pazury kontroluj co 2-3 tygodnie, uszy czyść tylko przy widocznym zabrudzeniu, a do mycia zębów przyzwyczajaj kota od kocięcia. Kąpiele nie są potrzebne, wystarczą przy realnym zabrudzeniu futra.

Najważniejszy element opieki to jednak zabezpieczenie przestrzeni. Siatka na balkonie, moskitiery w oknach i pilnowanie drzwi chronią kota, który sam z siebie nie ucieka, ale też nie boi się wyjść naprzeciw niebezpieczeństwu. Jeśli chcesz dać mu powietrze, zainwestuj w wybieg z siatką albo naucz go spacerów w szelkach.

Zdrowie

Ragamuffin uchodzi za rasę ogólnie zdrową, ale ma dwie predyspozycje, o które trzeba pytać hodowcę. Pierwsza to kardiomiopatia przerostowa (HCM), najczęstsza choroba serca kotów w ogóle. Mięsień lewej komory grubieje i z czasem pracuje coraz mniej wydajnie, a choroba potrafi rozwijać się latami bez objawów.

U kotów używanych w hodowli zaleca się regularne badanie echo serca, dlatego poproś hodowcę o aktualne wyniki obojga rodziców. Odpowiedzialny hodowca pokaże Ci je bez proszenia. Jeśli słyszysz wymówki, szukaj dalej, bo to badanie chroni Cię przed kosztownym i bolesnym problemem w przyszłości.

Druga sprawa to wielotorbielowatość nerek (PKD). W chorobie tej w nerkach powstają torbiele, które powiększają się z wiekiem i stopniowo wypierają zdrową tkankę. PKD wykrywa test DNA, a kocię po dwojgu przebadanych, wolnych od mutacji rodzicach jej nie odziedziczy. Pytanie o ten test powinno paść w każdej rozmowie z hodowcą.

Trzeci temat jest prozaiczny: nadwaga. Duży szkielet i obfite futro maskują przybieranie, a niska aktywność sprzyja nadmiarowi kalorii. Otyłość obciąża stawy i zwiększa ryzyko cukrzycy, więc kontroluj sylwetkę i wagę. Pomoże Ci w tym kalkulator idealnej wagi oraz comiesięczne ważenie.

Poza tym opieka wygląda jak u każdego kota: komplet szczepień według kalendarza szczepień, regularne odrobaczanie i coroczna kontrola. Po 7. roku życia dołóż badania krwi, które wychwytują choroby nerek oraz tarczycy, zanim dadzą objawy. Zdrowy ragamuffin dożywa 12-16 lat.

Kupuj wyłącznie od hodowli zarejestrowanej w federacji takiej jak TICA, CFA lub WCF. Odpowiedzialna hodowla oznacza badania serca i test PKD rodziców, socjalizację kociąt oraz wydawanie ich nie wcześniej niż po 12. tygodniu życia, z kompletem szczepień i książeczką zdrowia.

Kiedy do weterynarza

Choroby serca u kotów długo przebiegają skrycie, dlatego pierwszym sygnałem bywa dopiero zadyszka. Umów pilną wizytę, gdy zauważysz przyspieszony oddech w spoczynku, oddychanie z otwartym pyszczkiem, szybkie męczenie się podczas zabawy albo apatię. Wzmożone pragnienie i częstsze oddawanie moczu mogą wskazywać na problemy z nerkami. Pełną listę sygnałów zebraliśmy w artykule o objawach wymagających pilnej wizyty.

Żywienie

Ragamuffin je to samo, co każdy kot: pełnoporcjową karmę mięsną. Kot jest bezwzględnym mięsożercą i potrzebuje składników dostępnych tylko w tkankach zwierzęcych, między innymi tauryny, dlatego dieta bezmięsna w ogóle nie wchodzi w grę. Różnica względem przeciętnego kota polega na skali: duże ciało potrzebuje większych porcji, ale niska aktywność sprawia, że łatwo tę skalę przeszacować.

Zacznij od policzenia zapotrzebowania w kalkulatorze kalorii, a dzienną ilość karmy przelicz w kalkulatorze porcji. Odmierzaj jedzenie wagą kuchenną, nie na oko i nie miarką z pudełka. To jedna decyzja, która realnie chroni tę rasę przed nadwagą.

Mokra karma ma tu dodatkowy sens. Zawiera dużo wody, wspiera pracę nerek i pozwala kotu zjeść większą objętość przy mniejszej liczbie kalorii, co przy skłonności do tycia jest bezcenne. Jeśli łączysz mokrą z suchą, proporcje policzysz w kalkulatorze mieszanego karmienia.

Po kastracji zapotrzebowanie energetyczne wyraźnie spada, a apetyt często rośnie. To moment, w którym większość ragamuffinów zaczyna tyć, więc zmniejsz porcje w porozumieniu z lekarzem i obserwuj sylwetkę. Przysmaki wliczaj do dziennego bilansu, a wszystkie razem nie powinny przekraczać 10% dziennych kalorii.

Posiłki podawaj o stałych porach, w kilku mniejszych porcjach zamiast jednej dużej. Karmę zmieniaj stopniowo, przez 5-7 dni, mieszając nową ze starą, bo nagła podmiana to prosta droga do biegunki. Miska z wodą niech stoi z dala od jedzenia i kuwety, a przy niechętnie pijącym kocie sprawdź poidło fontannowe.

Historia rasy

Ragamuffin to jedna z młodszych ras kotów, a jego historia jest ściśle związana z ragdollem. Obie rasy wywodzą się z programu hodowlanego prowadzonego w Kalifornii przez Ann Baker, która utrzymywała ścisłą kontrolę nad hodowlą ragdolla i własny system rejestracji. To ograniczenie stało się źródłem konfliktu wśród hodowców.

W latach 90. XX wieku grupa hodowców odłączyła się od systemu Baker i utworzyła nową rasę na bazie tego samego materiału. Nazwali ją ragamuffin, częściowo po to, by uniezależnić się od zastrzeżonej nazwy ragdoll. Nową rasę rozwinięto w kierunku szerszej palety kolorów i wzorów, których wzorzec ragdolla nie dopuszcza.

Dziś ragamuffin ma status rasy championatowej między innymi w CFA, ACFA oraz brytyjskim GCCF i zdobywa popularność jako rodzinny kot o łagodnym usposobieniu. Pozostaje przy tym rasą stosunkowo rzadką, zwłaszcza w Europie. Inne spokojne rasy o zbliżonym profilu porównasz w naszym katalogu ras kotów.

Ile kosztuje ragamuffin?

To jedna z droższych i trudniej dostępnych ras: 3 000-6 000 zł za kocię z pełnym rodowodem. W Europie hodowli jest niewiele, więc do ceny czasem dochodzi koszt transportu z zagranicy. Kwoty wyraźnie poniżej tego zakresu zwykle oznaczają pseudohodowlę.

Na ostateczną kwotę wpływa kilka czynników: renoma hodowli, linia hodowlana, odmiana barwna oraz przeznaczenie kota. Kocię do domu, bez planów wystawowych, kosztuje mniej niż zwierzę z prawami do rozmnażania. W cenę od odpowiedzialnego hodowcy wliczone jest to, czego nie widać na zdjęciu: badania rodziców w kierunku HCM i PKD, szczepienia, odrobaczenie, chip i umowa kupna.

Zanim kot przekroczy próg, czeka Cię wydatek na akcesoria: dużą kuwetę, stabilny drapak, transporter, miski i zabawki. Kompletną listę z omówieniem znajdziesz w naszej wyprawce dla kociaka. Przy tej rasie nie oszczędzaj na drapaku ani kuwecie, bo dorosły ragamuffin szybko przerośnie akcesoria kupione na start.

Stałe koszty to przede wszystkim karma, której duży kot zjada odczuwalnie więcej niż przeciętny mieszkaniec kanapy, oraz żwirek i profilaktyka weterynaryjna. Do budżetu dolicz rezerwę na niespodziewane leczenie albo ubezpieczenie zwierzęcia. Wydatki rosną skokowo przy chorobie serca, bo kardiologiczne kontrole i leki potrafią przemodelować domowy budżet.

Pielęgnacja nie generuje za to dużych kosztów. Sierść ragamuffina, mimo długości, ogarniesz samodzielnie szczotką i grzebieniem, zwykle bez wizyt u groomera. Rasa nie wymaga specjalistycznej diety, dopóki jest zdrowa i utrzymuje prawidłową wagę.

Czy ragamuffin jest dla Ciebie?