Burmilla

Burmilla to brytyjska rasa z grupy Asian, powstała ze skojarzenia kota burmskiego z perskim. Słynie ze srebrzystego, cieniowanego futra, zielonych oczu i ciemnego makijażu wokół pyszczka, a w charakterze łączy spokój persa z żywością burmy.

Charakter

Burmilla to rasa, która łączy dwa temperamenty w zaskakująco udany sposób. Powstała ze skojarzenia kota burmskiego z perskim, dlatego w jej charakterze spotyka się żywość i towarzyskość burmy ze spokojem odziedziczonym po linii perskiej. Efektem jest kot zrównoważony: aktywny, ale nie nadpobudliwy, przywiązany, ale nie natrętny.

To zwierzę wyraźnie nastawione na ludzi. Burmilla lubi towarzystwo, chętnie przebywa w pobliżu domowników i włącza się w codzienne sprawy, choć rzadko robi to nachalnie. Wiele osobników zachowuje przez całe życie kocięcą ciekawość i skłonność do zabawy, przy czym potrafi też z przyjemnością odpocząć obok opiekuna.

Aktywność tej rasy jest umiarkowana. Burmilla chętnie się bawi i eksploruje, ale nie ma w sobie niespokojnej energii, która kazałaby jej bez przerwy szukać zajęcia. Kilka sesji zabawy dziennie i kilka miejsc do wspinaczki zwykle wystarczają, by kot był zadowolony i spokojny.

Głos ma cichy i delikatny. Burmilla komunikuje się raczej krótkim miauknięciem lub obecnością niż nieustannym komentowaniem świata. To rasa dyskretna, która daje znać o potrzebach, ale nie zamęcza opiekuna gadatliwością typową dla niektórych kotów orientalnych.

Wobec dzieci i psów jest przyjazna, o ile traktują ją z szacunkiem. Jej łagodne usposobienie sprawia, że dobrze odnajduje się w rodzinie i w domu z innymi zwierzętami, pod warunkiem spokojnego zapoznania. Jak wprowadzić kota bez stresu, podpowiada poradnik pierwszy kot w domu.

To dobry wybór dla osoby, która chce kota towarzyskiego i czułego, ale bez skrajności charakteru. Burmilla nie wymaga tyle uwagi co żywiołowa burma ani tyle spokoju co flegmatyczny pers. Odwdzięcza się przywiązaniem i pogodnym usposobieniem tym, którzy poświęcają jej codzienną porcję kontaktu i zabawy.

Wygląd

Burmilla to kot średniej wielkości o eleganckiej, ale umięśnionej sylwetce. Waży 3-6 kg i sprawia wrażenie zwierzęcia zwartego, dobrze zbudowanego, bez ciężkości typowej dla ras masywnych i bez skrajnej smukłości ras orientalnych. To złoty środek między delikatnością a siłą.

Znakiem rozpoznawczym rasy jest srebrzyste, cieniowane umaszczenie. Włos może być tipowany, gdy kolor obejmuje tylko sam koniuszek, albo cieniowany, gdy barwa schodzi nieco niżej, a spód ciała pozostaje jasny, niemal biały. Efekt jest połyskliwy, jakby kot był oprószony srebrem, i zmienia się wraz z ruchem i światłem.

Najbardziej charakterystyczny jest jednak makijaż na pysku. Wokół oczu, nosa i warg biegnie ciemna obwódka, która wygląda jak precyzyjnie nakreślona kredką. Ten kontrast na jasnym tle nadaje burmilli wyraz łagodny i uważny zarazem, a zielony kolor oczu jeszcze go podkreśla.

Głowa ma kształt łagodnego, zaokrąglonego klina z pełnymi policzkami. Uszy są średniej wielkości, lekko pochylone do przodu, a oczy duże i wyraziste. Całość sprawia wrażenie kota o miłym, otwartym pyszczku, dalekim od surowości.

Rasa występuje w dwóch długościach sierści. Odmiana krótkowłosa ma futro przylegające i jedwabiste, natomiast półdługowłosa nosi delikatnie wydłużony włos, zwłaszcza na kryzie i ogonie. Obie wersje mają miękką strukturę okrywy i połysk charakterystyczny dla umaszczenia srebrnego.

Umaszczenie występuje w kilku odcieniach koloru, między innymi w wersji lilac nawiązującej do burmskiego przodka. Niezależnie od barwy tippingu wrażenie ogólne pozostaje to samo: srebrzysty, elegancki kot z wyrazistym spojrzeniem i subtelnym makijażem.

Pielęgnacja

Pielęgnacja burmilli jest prosta i nie zajmuje wiele czasu. Odmiana krótkowłosa wymaga szczotkowania raz w tygodniu, a półdługowłosa dwa razy, by włos na kryzie i ogonie nie zbijał się w kołtuny. Miękka szczotka lub gumowa rękawica w zupełności wystarczą, bo rasa nie ma ciężkiego, gęstego podszerstka.

Linienie jest umiarkowane. W okresach sezonowej zmiany futra, wiosną i jesienią, warto czesać kota nieco częściej, by usunąć luźny włos, zanim rozniesie się po domu i trafi do kociego żołądka podczas mycia. Poza tymi okresami burmilla nie wymaga intensywnej pracy grzebieniem.

Reszta opieki jest standardowa. Pazury sprawdzaj i skracaj co 2-3 tygodnie, uszy przecieraj tylko wtedy, gdy widzisz woskowinę, a oczy kontroluj pod kątem wydzieliny. Do szczotkowania zębów przyzwyczajaj kota od kocięcia, bo choroby jamy ustnej dotyczą większości dorosłych kotów.

Burmilla jest kotem umiarkowanie aktywnym, więc potrzebuje zaplecza do ruchu i zabawy. Stabilny drapak, kilka wyższych miejsc do obserwacji oraz codzienne sesje z wędką pozwalają jej rozładować energię i utrzymać dobrą kondycję. W wyborze odpowiedniego sprzętu pomoże poradnik jak wybrać drapak.

To rasa towarzyska, która źle znosi długie godziny samotności. Jeśli dużo Cię nie ma w domu, warto zapewnić kotu urozmaicone otoczenie, a czasem towarzystwo drugiego zwierzęcia. Nuda i osamotnienie łatwiej odbijają się na kocie przywiązanym do ludzi niż na rasach bardziej niezależnych.

Zadbaj też o bezpieczeństwo domu. Uchylne okna, niezabezpieczony balkon i dostęp do środków chemicznych to typowe zagrożenia dla ciekawskiego kota. Siatki w oknach i porządek w domowej apteczce chronią zwierzę, które chętnie bada każdy nowy zakątek mieszkania.

Zdrowie

Burmilla uchodzi za rasę ogólnie zdrową, ale ma jedno konkretne obciążenie odziedziczone po perskim przodku. Chodzi o wielotorbielowatość nerek, w skrócie PKD. To choroba dziedziczna, w której w nerkach powstają i powiększają się torbiele, z czasem upośledzając ich pracę. Objawy pojawiają się zwykle dopiero w wieku dorosłym.

Dobra wiadomość jest taka, że tej chorobie da się przeciwdziałać na poziomie hodowli. Odpowiedzialni hodowcy badają rodziców, najczęściej testem DNA lub badaniem USG nerek, i nie dopuszczają do rozrodu zwierząt obciążonych. Dzięki temu ryzyko w rzetelnych liniach systematycznie spada. Zawsze pytaj o wyniki tych badań przed rezerwacją kocięcia.

Poza PKD burmilla nie ciągnie za sobą długiej listy chorób dziedzicznych. To rasa stosunkowo młoda i niezbyt liczna, dlatego dbałość o różnorodność genetyczną oraz staranny dobór par mają dla niej duże znaczenie. Wybór hodowli, która pracuje odpowiedzialnie, jest tu najlepszą profilaktyką.

Jak u każdego kota, warto myśleć o zdrowiu jamy ustnej. Choroby zębów i dziąseł dotyczą większości dorosłych kotów, dlatego szczotkowanie zębów oraz kontrola u weterynarza pozwalają uniknąć bólu i kosztownego leczenia w późniejszym wieku.

Reszta opieki jest rutynowa: komplet szczepień według kalendarza szczepień, regularne odrobaczanie i coroczny przegląd zdrowia. Po siódmym roku życia dołóż okresowe badania krwi i moczu, które wychwytują problemy z nerkami i tarczycą, zanim dadzą wyraźne objawy. Przy dobrej opiece i prawidłowej wadze burmilla dożywa 12-16 lat.

Kupuj wyłącznie od hodowli zarejestrowanej w federacji takiej jak GCCF lub FIFe. Rzetelna hodowla oznacza badanie rodziców pod kątem PKD, dbałość o pulę genową, socjalizację kociąt oraz wydawanie ich nie wcześniej niż po dwunastym tygodniu życia.

Kiedy do weterynarza

Choroby nerek długo rozwijają się skrycie, dlatego pierwsze sygnały bywają nieoczywiste. Umów wizytę, gdy zauważysz, że kot pije wyraźnie więcej niż zwykle i częściej korzysta z kuwety, chudnie mimo apetytu albo staje się apatyczny. Warto reagować wcześnie, bo w przewlekłej chorobie nerek liczy się każdy etap. Pełną listę sygnałów alarmowych zebraliśmy w artykule o objawach wymagających pilnej wizyty.

Żywienie

Burmilla je to samo, co każdy kot: pełnoporcjową karmę mięsną. Kot jest bezwzględnym mięsożercą i potrzebuje składników dostępnych tylko w tkankach zwierzęcych, w tym tauryny, dlatego dieta bezmięsna w ogóle nie wchodzi w grę. Podstawą dobrego żywienia jest karma, w której mięso stanowi trzon składu.

Zacznij od policzenia zapotrzebowania w kalkulatorze kalorii, a dzienną ilość karmy przelicz w kalkulatorze porcji. Burmilla jest kotem umiarkowanie aktywnym, więc łatwo o nadwyżkę kalorii, jeśli karmi się ją na oko. Odmierzanie porcji to najprostszy sposób, by utrzymać jej zgrabną sylwetkę.

Mokra karma ma tu wyraźny sens. Zawiera dużo wody, wspiera pracę nerek i pozwala kotu najeść się przy mniejszej liczbie kalorii. Ma to szczególne znaczenie w rasie obciążonej ryzykiem chorób nerek, gdzie dbałość o nawodnienie jest cenną profilaktyką.

Jeśli łączysz karmę mokrą z suchą, proporcje policzysz w kalkulatorze mieszanego karmienia. Taki model żywienia daje wygodę suchej karmy i korzyści z wilgotnej, o ile pilnujesz łącznej liczby kalorii z obu źródeł.

Po kastracji zapotrzebowanie energetyczne spada, a apetyt często rośnie. To typowy moment, w którym kot zaczyna tyć, dlatego zmniejsz porcje w porozumieniu z lekarzem i obserwuj sylwetkę. Przysmaki wliczaj do dziennego bilansu tak, by wszystkie razem nie przekraczały dziesięciu procent dziennych kalorii.

Posiłki podawaj o stałych porach, w kilku mniejszych porcjach. Karmę zmieniaj stopniowo przez 5-7 dni, mieszając nową ze starą, bo nagła podmiana to prosta droga do biegunki. Miskę z wodą ustaw z dala od jedzenia i kuwety, a jeśli kot pije mało, rozważ dostawienie kolejnej miski lub poidła.

Historia rasy

Burmilla powstała w Wielkiej Brytanii w 1981 roku, a jej początek był dziełem przypadku. Doszło wtedy do niezaplanowanego skojarzenia kotki burmskiej w odmianie lilac z kotem perskim typu chinchilla. Powstałe kocięta miały srebrzyste, cieniowane futro i tak spodobały się hodowcom, że postanowiono utrwalić ten typ w osobnym programie hodowlanym.

Rasa rozwijała się od tego pierwszego, szczęśliwego zbiegu okoliczności. Hodowcy pracowali nad ustaleniem charakterystycznego wyglądu: srebrzystego umaszczenia, zielonych oczu i ciemnego makijażu wokół pyszczka. Burmilla została zaliczona do grupy Asian, obejmującej koty o typie burmskim, ale w innych wzorach i kolorach umaszczenia niż klasyczna burma.

Uznanie brytyjskich i międzynarodowych federacji przyszło w kolejnych latach, a rasa zyskała grono wiernych miłośników, choć nigdy nie stała się bardzo liczna. Do dziś pozostaje kotem stosunkowo rzadkim, cenionym przede wszystkim za połączenie efektownego wyglądu z łagodnym charakterem. Inne rasy o zrównoważonym usposobieniu porównasz w naszym katalogu ras kotów.

Ile kosztuje burmilla?

Za kocię z pełnym rodowodem zapłacisz zwykle 3 000-6 000 zł. Burmilla jest w Polsce rasą rzadką, więc czas oczekiwania na kocię bywa dłuższy niż przy popularnych rasach, a wybór hodowli ograniczony.

Na ostateczną kwotę wpływa kilka czynników: renoma hodowli, linia, jakość umaszczenia oraz przeznaczenie kota. Kocię do domu, bez planów wystawowych i hodowlanych, kosztuje mniej niż zwierzę z prawami do rozmnażania. W cenie od odpowiedzialnego hodowcy zawiera się to, czego nie widać na zdjęciu: badanie rodziców pod kątem PKD, szczepienia, odrobaczenie, chip oraz umowa kupna.

Zanim kot przekroczy próg, czeka Cię wydatek na wyprawkę. Drapak, transporter, miski, kuweta i zabawki to podstawowy zestaw, bez którego trudno zapewnić kotu bezpieczny start. Kompletną listę z omówieniem znajdziesz w naszej wyprawce dla kociaka.

Stałe koszty to przede wszystkim dobrej jakości karma, żwirek oraz profilaktyka weterynaryjna: szczepienia, odrobaczanie i coroczny przegląd zdrowia. Do budżetu warto dopisać rezerwę na leczenie albo ubezpieczenie zwierzęcia, bo nawet zdrowa rasa nie jest wolna od ryzyka nagłych wydatków.

Pielęgnacja nie obciąża domowego budżetu. Jedwabistą sierść burmilli, w obu długościach, spokojnie ogarniesz samodzielnie szczotką, bez wizyt u groomera. Dopóki kot jest zdrowy i utrzymuje prawidłową wagę, rasa nie wymaga też specjalistycznej, kosztownej diety.

Czy burmilla jest dla Ciebie?