Kot brytyjski długowłosy

Kot brytyjski długowłosy to półdługowłosa odmiana kota brytyjskiego o krągłej, misiowatej sylwetce i gęstym, pluszowym futrze. Spokojny i zrównoważony, a przy tym niezależny, słynie z klasycznej niebieskiej odmiany British Blue Longhair.

Charakter

Kot brytyjski długowłosy to rasa dla osób, które cenią spokój i przewidywalność. To zwierzę zrównoważone, ciche i pewne siebie, bez skłonności do nerwowych reakcji. W domu zachowuje się z pewną godnością i rzadko daje się ponieść emocjom, przez co bywa nazywany kotem o niewzruszonym charakterze.

Ta rasa lubi towarzystwo człowieka, ale na swoich zasadach. Brytyjczyk chętnie przebywa w tym samym pokoju co domownicy i podąża za nimi z pomieszczenia do pomieszczenia, jednak zwykle nie wskakuje na kolana i nie znosi bycia noszonym na rękach. Okazuje przywiązanie obecnością, a nie natrętnymi pieszczotami.

Poziom energii jest umiarkowany, wręcz niski jak na kota. Kocię potrafi być psotne, ale dorosły brytyjski długowłosy woli spokojne obserwowanie świata z wygodnego miejsca niż szaleńcze bieganie. Do zabawy da się go namówić, choć sam rzadko ją inicjuje i szybko wraca do odpoczynku.

Głos ma cichy i używa go oszczędnie. To rasa, która nie zagłusza domu miauczeniem i odzywa się raczej wtedy, gdy naprawdę czegoś potrzebuje. Spokojne usposobienie sprawia, że dobrze sprawdza się w mieszkaniu, także w bloku, gdzie hałaśliwy kot bywałby problemem.

Niezależność to jedna z mocniejszych cech tej rasy. Brytyjczyk dobrze znosi samotność i spokojnie przeczeka kilka godzin pod nieobecność opiekuna, o ile ma zapewnione bezpieczne zajęcie i dostęp do wody. To dobra wiadomość dla osób pracujących, choć nie zwalnia z zapewnienia kotu uwagi po powrocie. Spokojne wprowadzenie ułatwi poradnik pierwszy kot w domu.

Wobec dzieci i psów jest cierpliwy i tolerancyjny, jeśli traktują go z szacunkiem i nie zmuszają do kontaktu. To rasa dla opiekuna, który szuka spokojnego, stabilnego towarzysza, a nie żywiołowego kota do wspólnych szaleństw. Kto marzy o kocie wskakującym na ramię, poczuje się z brytyjczykiem nieco zawiedziony.

Wygląd

Kot brytyjski długowłosy to średni do dużego kot o krępej, masywnej sylwetce typu cobby. Ciało jest zwarte i mocno zbudowane, na krótkich, silnych nogach, z szeroką klatką piersiową. Waga dorosłego kota mieści się zwykle w przedziale 3,5-8 kg, przy czym samce bywają wyraźnie cięższe od samic.

Głowa jest okrągła i szeroka, z pełnymi policzkami, które u dojrzałych samców rozwijają się w charakterystyczne obwisłe fałdy. Nos jest krótki i prosty, a całość buzi sprawia wrażenie łagodnej i pyzatej. Duże, okrągłe oczy szeroko rozstawione na pełnym pysku nadają rasie ten rozpoznawalny, spokojny wyraz.

Cechą definiującą rasę jest sierść. W odróżnieniu od kota brytyjskiego krótkowłosego jest ona półdługa, gęsta i pluszowa, z obfitym podszerstkiem, który nadaje jej miękkość i objętość. Nie jest jednak tak długa jak u persa i mniej skłonna do filcowania, co czyni pielęgnację prostszą niż u ras skrajnie długowłosych.

Umaszczenie występuje w bardzo szerokiej gamie kolorów i wzorów. Klasykiem, z którym rasa kojarzy się najmocniej, jest jednolity niebieski, czyli szaroniebieski odcień znany jako British Blue Longhair. Poza nim spotyka się barwy jednolite, pręgowane, dwukolorowe oraz odmiany z rysunkiem na pysku.

Oczy najczęściej mają intensywny, miedziany lub pomarańczowy kolor, który pięknie kontrastuje z niebieską sierścią. W innych odmianach barwnych dopuszczalne bywają inne kolory oczu, dobrane do umaszczenia. Kolor tęczówki rozwija się z wiekiem i u kociąt bywa jeszcze niepełny.

Pełną dojrzałość fizyczną rasa osiąga późno, zwykle dopiero w trzecim roku życia. Dopiero wtedy sylwetka nabiera dorosłej masy, a policzki i futro pełnej objętości. Ogon jest średniej długości, gruby u nasady i bujnie owłosiony, co dopełnia krągłą, misiowatą sylwetkę tego kota.

Pielęgnacja

Pielęgnacja kota brytyjskiego długowłosego jest umiarkowanie wymagająca, głównie ze względu na gęsty podszerstek. Sierść jest wprawdzie mniej skłonna do filcowania niż u persa, ale obfite futro trzeba regularnie wyczesywać, by zapobiec zbijaniu się i nadmiernemu zaleganiu martwego włosa. Czesanie 2-3 razy w tygodniu to rozsądny standard.

Do pracy najlepiej sprawdza się metalowy grzebień o dwóch szerokościach zębów oraz szczotka usuwająca podszerstek. Zwróć szczególną uwagę na miejsca, w których włos zbija się najszybciej: za uszami, pod pachami, na portkach i wokół kryzy. Regularne czesanie ogranicza też ilość połkniętej sierści i związanych z nią kul włosowych.

W okresie sezonowego linienia, wiosną i jesienią, rasa gubi wyjątkowo dużo podszerstka, więc zwiększ częstotliwość czesania nawet do codziennego. Poza tymi okresami brytyjczyk linieje umiarkowanie, choć przy tak gęstym futrze włos i tak bywa widoczny na meblach, zwłaszcza u kotów niebieskich.

Kąpiel nie jest konieczna na co dzień i większość kotów tej rasy dobrze radzi sobie z higieną sama. Reszta opieki jest standardowa: pazury kontroluj co 2-3 tygodnie, uszy czyść tylko wtedy, gdy widzisz woskowinę, a do szczotkowania zębów przyzwyczajaj kota od kocięcia, bo choroby jamy ustnej dotyczą większości dorosłych kotów.

Ta spokojna rasa nie potrzebuje intensywnej aktywności, ale ruch jest jej niezbędny z innego powodu: skłonności do tycia. Leniwy z natury brytyjczyk chętnie spędzałby dzień w bezruchu, dlatego to opiekun musi zadbać o codzienną zabawę wędką i zachęcanie kota do ruchu. Stabilny drapak i kilka wyższych miejsc do wejścia pomogą utrzymać go w formie, a w wyborze sprzętu pomoże poradnik jak wybrać drapak.

Warto pomyśleć też o wygodnym legowisku w spokojnym miejscu, bo ta rasa dużo śpi i ceni komfort. Brytyjczyk to kot domowy, dla którego bezpieczne, przewidywalne środowisko jest ważniejsze niż bogactwo bodźców. Kompletny zestaw wyposażenia na start omawiamy w wyprawce dla kociaka.

Zdrowie

Kot brytyjski długowłosy uchodzi za rasę generalnie wytrzymałą, ale jego pochodzenie zostawiło ślad w postaci dwóch dziedzicznych obciążeń, o które trzeba pytać hodowcę. Oba wynikają z domieszki krwi perskiej, która w przeszłości posłużyła do wprowadzenia genu długiej sierści. Bez badań rodziców nie da się ich odpowiedzialnie ominąć.

Pierwszym i najważniejszym problemem jest kardiomiopatia przerostowa, czyli HCM. To najczęstsza choroba serca kotów w ogóle: mięsień lewej komory grubieje i z czasem pogarsza pracę serca. Choroba długo przebiega skrycie, dlatego odpowiedzialni hodowcy badają reproduktory echem serca. Zapytaj o aktualne wyniki tych badań przed rezerwacją kocięcia.

Drugim istotnym obciążeniem jest wielotorbielowatość nerek, czyli PKD. To dziedziczna wada, w której w nerkach tworzą się torbiele stopniowo upośledzające pracę tych narządów, prowadząc z czasem do ich niewydolności. PKD wywodzi się właśnie z linii perskich i można je wykryć testem DNA, dlatego rzetelna hodowla testuje rodziców i kojarzy wyłącznie osobniki wolne od wady.

Trzecim zagadnieniem, choć nie chorobą, jest silna skłonność tej rasy do tycia. Spokojne usposobienie i niska aktywność sprzyjają odkładaniu tłuszczu, a nadwaga to prosta droga do cukrzycy, chorób stawów i problemów z sercem. Kontrola wagi jest przy brytyjczyku jednym z najważniejszych elementów profilaktyki i leży głównie po stronie opiekuna.

Poza tym opieka wygląda jak u każdego kota: komplet szczepień według kalendarza szczepień, regularne odrobaczanie i coroczna kontrola weterynaryjna. Po siódmym roku życia dołóż badania krwi, które wychwytują choroby nerek i tarczycy, zanim dadzą objawy. Przy dobrej hodowli i prawidłowej wadze brytyjski długowłosy dożywa 12-16 lat.

Kupuj wyłącznie od hodowli zarejestrowanej w federacji takiej jak FIFe, TICA lub WCF. Odpowiedzialna hodowla oznacza badanie serca rodziców w kierunku HCM, test DNA na PKD, socjalizację kociąt oraz wydawanie ich nie wcześniej niż po dwunastym tygodniu życia.

Kiedy do weterynarza

Choroby serca u kotów długo przebiegają bezobjawowo, dlatego pierwszym sygnałem bywa dopiero zadyszka. Umów pilną wizytę, gdy zauważysz przyspieszony oddech w spoczynku, oddychanie z otwartym pyszczkiem albo szybkie męczenie się. Zwiększone pragnienie i częstsze oddawanie moczu mogą z kolei wskazywać na problem z nerkami. Pełną listę sygnałów alarmowych zebraliśmy w artykule o objawach wymagających pilnej wizyty.

Żywienie

Kot brytyjski długowłosy je to samo, co każdy kot: pełnoporcjową karmę mięsną. Kot jest bezwzględnym mięsożercą i potrzebuje składników dostępnych tylko w tkankach zwierzęcych, między innymi tauryny, dlatego dieta bezmięsna w ogóle nie wchodzi w grę. Przy tej rasie żywienie ma jednak wymiar szczególny, bo od niego zależy utrzymanie prawidłowej wagi.

Ze względu na wyraźną skłonność do tycia porcje trzeba odmierzać, a nie sypać karmy na oko czy zostawiać jej stale w misce. Zacznij od policzenia zapotrzebowania w kalkulatorze kalorii, a dzienną ilość karmy przelicz w kalkulatorze porcji i trzymaj się wyznaczonej dawki.

Wybieraj karmy dobrej jakości, w których mięso stanowi podstawę składu, a nie dodatek uzupełniony zbożami. Nadmiar węglowodanów przy niskiej aktywności tej rasy sprzyja odkładaniu tłuszczu. U rosnącego kociaka tej dużej rasy warto dłużej korzystać z karmy dla juniorów, bo brytyjczyk dojrzewa powoli.

Mokra karma ma tu dodatkową zaletę. Zawiera dużo wody, wspiera pracę nerek, co przy predyspozycji rasy do PKD nie jest bez znaczenia, i pozwala kotu zjeść większą objętość przy mniejszej liczbie kalorii, dając uczucie sytości. Jeśli łączysz mokrą z suchą, proporcje policzysz w kalkulatorze mieszanego karmienia.

Po kastracji zapotrzebowanie energetyczne spada, a apetyt często rośnie. U tej i tak podatnej na tycie rasy to moment podwyższonego ryzyka, więc zmniejsz porcje w porozumieniu z lekarzem i regularnie oceniaj sylwetkę oraz wyczuwalność żeber. Przysmaki wliczaj do dziennego bilansu, tak by wszystkie razem nie przekraczały dziesięciu procent dziennych kalorii.

Posiłki podawaj o stałych porach, w kilku mniejszych porcjach zamiast jednej dużej. Karmę zmieniaj stopniowo przez 5-7 dni, mieszając nową ze starą, bo nagła podmiana to prosta droga do biegunki. Dbaj też o dostęp do świeżej wody w misce z dala od jedzenia i kuwety, bo koty tej rasy nie zawsze piją tyle, ile powinny.

Historia rasy

Kot brytyjski długowłosy jest długowłosą odmianą kota brytyjskiego i dzieli z nim wspólną historię. Sam kot brytyjski krótkowłosy wywodzi się od zwykłych kotów domowych Wysp Brytyjskich, które w drugiej połowie XIX wieku zaczęto celowo hodować i pokazywać na pierwszych wystawach, kładąc podwaliny pod jedną z najstarszych ras rodowodowych.

Długowłosa wersja powstała z krzyżówek kota brytyjskiego krótkowłosego z kotem perskim. Wprowadzenie krwi perskiej służyło w przeszłości między innymi wzbogaceniu palety kolorów i odbudowie pogłowia, ale przy okazji przeniosło do części potomstwa recesywny gen długiej sierści. Kocięta z tym genem rodziły się od czasu do czasu w miotach kotów brytyjskich krótkowłosych.

Przez lata takie długowłose osobniki traktowano jako produkt uboczny hodowli i nie zawsze uznawano za odrębne. Z czasem miłośnicy tej odmiany zaczęli hodować ją świadomie, a poszczególne federacje uznały kota brytyjskiego długowłosego za osobną rasę. Dziś rozpoznają go między innymi FIFe, TICA i WCF, choć nie wszystkie organizacje na świecie klasyfikują go tak samo. Inne rasy o spokojnym charakterze porównasz w naszym katalogu ras kotów.

Ile kosztuje kot brytyjski długowłosy?

Za kocię z pełnym rodowodem zapłacisz zwykle 3 000-6 000 zł. Cena kota brytyjskiego długowłosego zależy od renomy hodowli, linii oraz umaszczenia, przy czym klasyczna niebieska odmiana bywa szczególnie poszukiwana, co wpływa na kwotę i czas oczekiwania.

Na ostateczną cenę składa się kilka czynników: przeznaczenie kota, jakość typu oraz dorobek rodziców. Kocię do domu, bez planów wystawowych i hodowlanych, kosztuje mniej niż zwierzę z prawami do rozmnażania. W cenę od odpowiedzialnego hodowcy wliczone jest to, czego nie widać na zdjęciu: badanie serca rodziców w kierunku HCM, test DNA na PKD, szczepienia, odrobaczenie oraz chip i umowa kupna.

Zanim kot przekroczy próg, czeka Cię wydatek na akcesoria. Podstawą jest stabilny drapak, transporter, kuweta, miski oraz akcesoria do pielęgnacji futra, przede wszystkim dobry metalowy grzebień i szczotka na podszerstek. Kompletną listę z omówieniem znajdziesz w naszej wyprawce dla kociaka.

Stałe koszty to przede wszystkim karma dobrej jakości, żwirek oraz profilaktyka weterynaryjna. Do budżetu warto dodać rezerwę na leczenie albo ubezpieczenie zwierzęcia, bo predyspozycje rasy do chorób serca i nerek oznaczają możliwość poważniejszych wydatków w przyszłości.

Pielęgnacja nie generuje dużych kosztów, bo gęste, ale mało filcujące się futro ogarniesz samodzielnie grzebieniem, bez regularnych wizyt u groomera. Rasa nie wymaga też specjalistycznej diety, dopóki jest zdrowa i utrzymuje prawidłową wagę, choć akurat kontrola wagi bywa przy brytyjczyku najtrudniejszym zadaniem.

Czy kot brytyjski długowłosy jest dla Ciebie?